شُوِ كورّي
ایرانیان به چهار آخشیج(عنصر) آب،باد،خاک و آتش توجه بسیار داشتند و آنها را میستودند. در این میان آتش بیش از دیگر این آخشیجها در میان ایرانیان جای داشت، آتش نزد ایرانیان مظهر روشنی ، پاکی ، طراوت ، سازندگی ، زندگی ، سلامت و تندرستی و در نهایت بارزترین تجلی خداوند در روی زمین است. تا جايي كه دیگر ملتها گمان بردهاند که خدای اینان آتش است.
اما در اين طب سرد زمستاني و همگام با ايرانيان پيشين، بچه هاي قديمي (مردان امروزي) رسم بسيار زيبايي داشتند كه در عصر ارتباطات و مثلا تكنولوژي امروزي جاي خود را به فراموشي سپرده است و نام آن چيزي نيست به جز همان شو كورّي!!
احتمالا براي بعضي از شما واژه ي جديدي باشد اما براي ما مزاري ها بسيار هم جديد نيست و حتي دارد به فراموشي سپرده مي شود. به خوبي به ياد داريم در يك اينچنين شبي يعني حدودا ۵۰ روز مانده به نوروز بچه ها از دختر و پسر خار و هيزم جمع مي كردند و در ابتداي شب همراه با اهل محل، آتشي بزرگ ترتيب مي دادند كه همراه بود با پریدن از روی آتش و خواندن ترانه هایی همچون « سرخی تو از من ، زردی من از تو و هاي كورّي كورّي كورّي ك.. عمر بدرّي و … » كه هر كدام فلسفه خاص خود را دارد.
اما اينكه فلسفه اصل شب كورّي چيست احتمالات زيادي وجود دارد كه مي توان به بعضي از آنها اينگونه اشاره كرد:
- بعضي بر اين باورند كه شب كورّي از زرتشتيان (ايرانيان قديم) گرفته شده زيرا همانطور كه گفتيم آتش نزد ايرانيان احترام خاصي داشته است و شباهت زيادي به چهارشنبه سوري دارد.
- اما به گفته قديمي ها شب كورّي مصادف است با اولين شب از چلّه ي كوچك يعني شب قبل از آن آخرين شب چلْه ي بزرگ است و به نوعي مي توان گفت سردي سوزناك زمستان سپري شده است و كم كم بوي بهار به مشام مي رسد.
-...
سرانجام ، امید است این روشنی بخشی ها و آتش افروزیها ، اخگری شود بر بیشه انديشه های پر طراوت مردمان خردمند ایرانی تا به پشتوانه فرهنگ پر بار و ارجمند خویش و به یادمان شادباش ها و خشنودی های کهنی که همگی دارای بستری دینی ، اخلاقی و فرهنگی بوده ، خردمندانه و در روشنای پندارپاک و گفتار راست و کردار نیک ، پای کوبانه و خرسند در راه راستی گام زنند ..